İsrail’e kim dur diyecek?

İsrail savaştığı devlet dışı aktörlerin komuta kademelerini suikastlarla öldürüyor.

Önce Hamas’ın siyasi lideri İsmail Haniye, helikopter kazasında ölen/öldürülen İran Cumhurbaşkanı İbrahim Reisi’nin cenazesine katılmak için gittiği Tahran’da 31 Temmuz’da kaldığı konuta düzenlenen bombalı saldırı ile şehit edildi.

Bu suikastı Hizbullah’ın beş cephe komutanının çoğunun da Beyrut’ta öldürüldüğü bombalı saldırılar izledi.

Lübnan’daki Hizbullah’ın gizemli lideri Hasan Nasrallah’ın 28 Eylül’de öldürülmesi İsrail’in hedefindeki örgütlerin yönetimlerine yönelik suikastlar dizisinin adeta zirvesi oldu.

Middle East Instutute’ten Firas Maqsad’ın da dediği gibi, bazen yıllar geçer hiçbir şey olmaz ama bazen de günler içinde eşine rastlanmamış pekçok şey oluverir.

Bölge böyle bir süreçten geçiyor.

Sürecin nereye gideceği de pekçok belirsizlik içeriyor.

İsrail’in Lübnan’ı karadan işgali şimdilik gerçekleşme ihtimali en yüksek senaryo olarak görülüyor.

Gazze’de bir yıldır devam eden soykırımın İsrail’in bu adımıyla bu kez Lübnan’a genişlemesinden endişe ediliyor.

Gelgelelim endişe tek başına hiçbir şey ifade etmiyor.

Bölgeyi izleyen herkes İsrail’in durdurulması için diğerlerinden bir şey yapmalarını bekliyor.

Oysa çözüm herkesin birlikte bir şeyler yapabilmesini gerektiriyor.

Halihazırda bölgede böyle bir dayanışma ve iradenin olmadığı da başka bir gerçek olarak önümüzde duruyor.

Sivil kadın çocuk kayıplarını önemsemeden yaptığı saldırılar, uluslararası hukuk ile alay edercesine sınırlarının dışında yaptığı işgaller İsrail’i haksız olsa da güçlü gösteriyor.

Sahibi ABD’nin dur demediği İsrail’e günün sonunda bölgenin dur demek zorunda kalacağı kesin.

Türkiye’nin de o güne yönelik hazırlıklarını hızlandırması, savunmayı güçlendirmekle yetinmeyip günü geldiğinde İsrail’i şaşırtmaya hazır olması büyük önem taşıyor.